To oczywiste, że pisanie wymaga skupienia. Więcej nawet, potrzebujemy zanurzyć się w tekście, uruchomić wyobraźnię, mieć swobodny dostęp do naszych zasobów: kreatywności, języka, wiedzy. Można powiedzieć, że przypomina to schodzenie po drabinie w głąb studni, szczebelek po szczebelku oddalamy się od bieżączki, hałasu, codzienności. Początkowo źródło jest daleko, ale z każdym krokiem przybliżamy się do niego, by wreszcie się zanurzyć i popłynąć.
I od razu trzeba powiedzieć, że tego się nie da zrobić w pięć minut.
Kiedy w czasie zanurzania się w pracy twórczej, pojawiają się głosy spoza studni, które nas wywołują na powierzchnię, cały proces zostaje przerwany. To może być remont za ścianą, powiadomienia na telefonie czy fajerwerki internetu. To również życzliwi domownicy, którzy pytają, czy zrobić nam herbaty. To również natrętne myśli o tym, co się wydarzyło w pracy, to wewnętrzny stoper odliczający minuty, ileż to już czasu „zmarnowałyśmy” na dłubanie w tekście.
Tak, rozpraszacze mogą być równie dobrze w naszej głowie.
Zanurzenie to jedno, wynurzenie to drugie. Tu też potrzebny jest czas. Na domknięcie akapitu, zapisanie tropów do przemyślenia, opuszczenie emocji bohaterów. I na poczucie satysfakcji z dokonanych postępów.
Nagłe porzucenie zdania w połowie, to gwałtowna dekompresja w rzeczywistości. Zdarzyło ci się być w twórczym flow i nagle musieć wrócić do domowego czy zawodowego „pożaru”? Co wtedy czułaś? Jak się z tym miałaś? Jak ci się pracowało po powrocie do tekstu?
I najważniejsze pytanie, jak możesz się ochronić przed taką sytuacją w przyszłości?
