Znani badacze z zakresu psychologii (Marshall Rosenberg, Abraham Maslow i inni) wymieniają kreatywność i bycie twórczym jest jedną z potrzeb, które zaspokajamy w czasie naszego życia i tak jak przy innych potrzebach zaspokojenie jej jest niezbędne dla osiągniecia dobrostanu. Innymi słowy, praca twórcza nie jest zachcianką ani fanaberią, nie powinna tez być traktowana jako luksus czy nagroda za dobre zachowanie. To jest nasza fundamentalna potrzeba, potrzeba samorealizacji, sprawczości i ekspresji. Brak jej zaspokojenia wg Marshalla Rosenberga prowadzi do odrętwienia, apatii, smutku, rozgoryczenia, bezradności i frustracji.
Co by było, gdybyś postawiła realizację potrzeby twórczej realizacji w centrum uwagi?
Paradoksalnie dla niektórych jest to trudniejsze niż tworzenie, rozmowa o tym czy nawet przyjmowanie krytyki. Wyjęcie własnej twórczości spod dywanu i położenie jej na stole pośrodku swojego życia wymaga na początek uświadomienia sobie, że jest to dla nas ważne, niezbędne, życiodajne. Pomyśl jak się czujesz, kiedy piszesz, rysujesz, śpiewasz, haftujesz? Co ci to robi? Jak się czujesz, kiedy nie masz na to czasu i sztalugi zarastają od ubrań zamiast od płócien? Jakie są twoje najlepsze wspomnienia związane z twórczością? Uśmiechasz się, kiedy o tym myślisz? Chciałabyś to powtórzyć? Chciałabyś tam wrócić? Mogłabyś tam zamieszkać? No właśnie.
Następny krok to przekonanie innych, by – przynajmniej tyle – szanowali naszą przestrzeń twórczą, przy czym by postawić tę granicę, trzeba mieć porządnie przemyślaną i umocowaną w sobie motywację do tego. „Jeśli nie przywiązujemy wagi do własnych potrzeb, może się okazać, że dla innych też nie będą one ważne” mówi Marshall Rosenberg i coś jest na rzeczy, prawda?
Bliscy mogą być ogromnym wsparciem w procesie twórczym. Mogą kibicować, robić kanapki, masować stopy i zachwycać się cokolwiek im pokażemy. Ale nie zawsze tak jest. Czasem mają to w nosie. I – mówię zupełnie szczerze – to jest OK, o ile szanują tą przestrzeń w naszym życiu, nie drwią z niej, nie sabotują, nie wtrącają swoich trzech groszy. Na to się nie zgadzamy.
I trzecie: ważne jest uznanie, że cokolwiek by się nie działo, dla nas nasze pomysły i realizacje w postaci utworów, dzieł, przedstawień i wyrobów są wartością samą w sobie.
Nie muszą NIC zarabiać.
Nie muszą się NIKOMU podobać.
Nie muszą być do NICZEGO przydatne.
To jest świetny punkt wyjścia do twórczości, która jest oryginalna, autentyczna i ma moc poruszania innych. Reszta jest kwestią wytrwałości i warsztatu.
