żeby nie było cukierkowo i pompatycznie? Bo przecież nie jest tak, że literatura ma być tylko o tym, co złe, smutne, wstydliwe, traumatyczne i nieznośne w życiu, prawda? Jednocześnie „żyli długo i szczęśliwie” nie bez powodu stało się wytrychem w baśniach, bo opisywanie szczęścia bywa wyjątkowo trudne, jeśli nie chcemy popaść w banał.
Przyjmijmy, że piszesz sagę rodzinną i oto para zamierza się pobrać. Kochają się, są szczęśliwi ze sobą, jak prowadzić narrację, żeby nie brzmieć jak w harlequinie?
Zmień perspektywę
Zamiast oddawać głos szczęśliwie zakochanej parze, popatrz na nich oczami dziecka z sąsiedztwa lub seniora rodu. Obie te postaci nie będą miały problemu z nazywaniem rzeczy po imieniu, a jednocześnie ich wyrozumiałość, naiwność czy też łagodność spojrzenia będzie w pełni zrozumiała.
Poszukaj drobnych niedogodności
W ich podróży poślubnej w Wenecji niech deszcz pada od rana do wieczora przez cały pobyt. Torby, które dostali w prezencie ślubnym, niech zgubią linie lotnicze razem z jego ulubioną lnianą koszulą i jej peniuarem, w którym miała uwodzić go co noc.
Dopuść do głosu charakterystyczne postaci
Oni unoszą się w obłoku szczęścia, ale za oknem niech będzie słychać dogadywania ogrodnika, niech odwiedzi ich jej zgryźliwa przyjaciółka, niech nie daje im spokoju menedżer, który czeka na jego powieść. Spotkanie rodzinne niech będą pełne osobliwych krewnych, nudzących się dzieci i zazdrosnych kuzynek.
Zabierz im coś, co było im wyjątkowo bliskie.
Niech ukochany kanarek nie wytrzyma rozłąki. Niech trzeba będzie sprzedać ukochany motocykl. Niech przepadnie oferta na dom, który mieli kupić. Niech nie odnowią mu kontraktu na który tak liczył. Niech pierwsza próba poczęcia dziecka zakończy się niepowodzeniem/poronieniem.
Może teraz są szczęśliwi, ale…
wszyscy wiemy, że nie będzie to trwało wiecznie. To perspektywa, którą warto wprowadzić poprzez historię innej pary lub pokazując jak kruche i ulotne jest życie, zdrowie, sukces. Nie musi się wydarzyć nic dramatycznego naszej parze, ale już ich rodzicom albo (nie)znajomym – jak najbardziej.
Jeśli się naprawdę kochają i są ze sobą szczęśliwi, wszystko to będzie bez większego znaczenia. Saga może toczyć się dalej, a życie – jak wiadomo – przynosi i to, co dobre, i to co trudne.
