Szczęściarz Hank (Lucky Hank, 2023)
Już w pierwszej scenie dostajemy świetną lekcję, jak nie powinno się pisać. Serial refleksyjny, jednocześnie dramatyczny i komiczny, przygnębiające miesza się ze śmiesznym, trudne z absurdalnym. Bob Odenkirk gra wyśmienicie, reszta obsady również. Jedyna moja uwaga: niepotrzebnie jest zakończenie otwarte pod kolejny sezon, którego nie ma i najprawdopodobniej nie będzie.
Rooster (2026)
Mały ośrodek akademicki, rozwiązania fabularne komiczne, momentami slapstickowe (wątek z policjantem). Zajęcia kreatywnego pisania są ciekawe o tyle, że prowadzi je poczytny pisarz (Steve Carrell), który o akademickim creative writing wie niewiele, za to ma inteligentne i dociekliwe studentki i studenta, który ma słuch do zdań. Serial o emocjonalnym uwikłaniu i sferach wpływu w życiu akademickim.
Jedyna (Pluribus 2025)
Serial o dystopicznym uszczęśliwieniu ludzkości, zaskakujący, niejednoznaczny, świetnie zrobiony. Główna bohaterka (Rhea Seehorn) jest autorką poczytnych romantasy – obserwujemy ją w czasie trasy autorskiej, kiedy pracuje nad kolejnym tomem i kiedy czeka na ocenę maszynopisu. Widzimy też, ile płaci się za pisanie pod gust publiki i życie z własnym agentem literackim, ale też że nawet pisanie szmir wymaga wiele i równie wiele uczy.
Wspaniała pani Maisel (The Marvelous Mrs. Maisel 2017-2023)
Serial wszechczasów w mojej ocenie. Błyskotliwy, inteligentny, nowoczesny przy wspaniale odtworzonej scenerii, kostiumach i realiach epoki. Przez sześć sezonów obserwujemy jak główna bohaterka (Rachel Brosnahan) zostaje artystką stand-upową. Sama pisze swój program, dobiera żarty do publiczności i okoliczności, korzystając z tego, co wydarza się w jej prywatnym życiu. Przy pomocy agentki Susie (swoją drogą wspaniała postać!) przedziera się przez świat pełen mężczyzn. Każdy jej występ to majstersztyk. Mrs. Maisel jest mistrzynią kontekstu, napięcia, puentowania, ripost do publiczności i autentyczności.
Hacks (2021-2026)
Współczesne pisanie na scenę w wykonaniu doświadczonej gwiazdy i aspirującej, „roszczeniowej” artystki młodego pokolenia. Skazane na siebie, nie szczędzą sobie niczego – dialogi i występy to jedno, rozgrywka pomiędzy mentorką a mentee to drugie. Pisanie może być po to, żeby się utrzymać, żeby błyszczeć, żeby nie spaść w przepaść. Pisanie pomaga nawet tym, którzy ogólnie w życiu radzą sobie tak sobie.
Margo jest spłukana (Margo’s Got Money Troubles 2026)
I na koniec serial o studentce pierwszego roku, która nieopatrznie zachodzi w ciążę z profesorem literatury. Nie ma kasy na opiekunkę, nie ma kasy na pieluchy, nie ma możliwości, żeby iść do pracy, bo niewiele jeszcze umie. To, co umie, to pisać o sobie w trzeciej osobie. Na szczęście ma przyjaciółkę Susie (znów wspaniała postać wspierająca główną bohaterkę!), jedyną osobę w otoczeniu, która jej nie zawodzi i nie zwodzi. Kibicuję Margo, nawet jak robi głupoty. I bardzo mnie bawi to, co pisze w trzeciej osobie.
