…nigdy nie lubiłam pisać wypracowań w szkole. To, co pisałam jako nastolatka było naiwne i infantylne. Ośmieszę się!
…mój nauczyciel powiedział kategorycznie, że nie powinnam się wypowiadać, pisać, wymyślać i fantazjować.
…to, o czym miałabym pisać jest przerażające, onieśmielające, trudne. Wydaje się niemożliwe do napisania, trudne do uchwycenia. Nie dam rady.
…to powraca latami, domaga się czegoś ode mnie, ale zupełnie nie wiem, jak to zrobić.
…być może zaraz zniknie moja odwaga i ochota.
…nigdy niczego nie skończyłam.
…w szafie mam jedno jedyne opowiadanie, które wygrało konkurs, czy to wystarczy?
…notesy i pióra leżą na półce, a ja nie wiem jak zacząć…?
… ja chcę tylko wyrazić swój żal, gniew i tęsknotę, kto by chciał o tym czytać?
…czy to ma sens, żeby o tym pisać?
… potrzebuję uciec w świat zupełnie inny niż ten wokół. Ale jak się mam tam odnaleźć?
Lista zastrzeżeń i wątpliwości nie ma końca. Rozprawmy się z nimi szybko i konkretnie.
Do pisania nie potrzebujesz niczyjej zgody, poza swoją własną na to, że trzeba będzie poświęcić czas i wysiłek. Nie potrzebujesz mieć doświadczenia ani piątek w szkole za wypracowania, za to niezbędna jest ciekawość, wyobraźnia i wrażliwość. To, co napiszesz na pewno nie spodoba się wszystkim, nie ma takiej możliwości, a więc to, że dziś komuś nie podoba się to, co piszesz, o niczym nie świadczy. To emocji szukają czytelnicy w lekturze, ale nie wylanych na nich jak z cebra – trzeba przejść długą drogę, żeby je „przerobić” na literaturę. Zacząć można w dowolnym miejscu. Dalej idziesz bez żadnych gwarancji, że to pierwsza, druga, trzecia, czwarta… wersja zostanie opublikowana. Im szybciej przestaniesz o tym myśleć (na tym etapie), tym lepiej. Bardziej niż ochoty czy odwagi potrzebujesz wytrwałości, własnego miejsca i wolnego czasu. Skończysz, gwarantuję to, jeśli tylko… nie porzucisz w połowie.
Nie jesteś pewna, czy to, co chcesz powiedzieć ma znaczenie? Zapraszam do współpracy!
